غزل شمارهٔ ۱۰۹۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است درباره زیبایی و جذابیت معشوق. شاعر او را به آفتاب و شمع تشبیه کرده و وصف می‌کند که چگونه زیبایی‌اش تاثیر بسیار زیادی بر دیگران دارد. زیبایی او چنان است که حتی از گرما و سردی احساسات نهراسیده و همچنان درخشان و دلربا باقی می‌ماند. شاعر به یادی از روزهای گذشته می‌پردازد که زیبایی معشوق در دل‌ها جا داشته و حالا این زیبایی به گونه‌ای دیگر در زندگی‌اش حضور دارد. همچنین اشاره به حسرت و درد ناشی از دوری از معشوق نیز در این اشعار به چشم می‌خورد.