غزل شمارهٔ ۱۰۹۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و تلخی عشق و عشق ورزی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویری چون آتش و زخم، نشان می‌دهد که پیغام عشق چقدر شیرین و در عین حال، دردناک است. او به وجود زیبایی و طراوت در عشق اشاره می‌کند و از موانع و تلخی‌های ناشی از بی‌توجهی معشوق سخن می‌گوید. همچنین، شاعر از این می‌گوید که نمی‌خواهند توسط تغافل و بی‌توجهی معشوق، دلمردگی و افسردگی به آن‌ها تحمیل شود و به نوعی از طرف مقابل می‌خواهد که آگاهانه به عشق توجه کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که مسئولیت احوال خود را باید به عشق بسپارد و منکر تلخی‌هایی که از عدم توجه معشوق ناشی می‌شود، شود.