غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق می‌پردازد و تصاویر زیبا و دلنشینی از او ترسیم می‌کند. هاله‌ای که گرد ماه رخسار او را احاطه کرده، به خوبی نمایانگر جذابیتش است. شاعر با بیان اینکه حسن او را چنان می‌بیند که گویی در کاروانی از زیبایی ها و ویژگی‌های برجسته حرکت می‌کند، حسرت دلنوازی این زیبایی را نیز نشان می‌دهد. همچنین به مقایسه‌ی زیبایی او با کوه و سنگ می‌پردازد و می‌گوید که چقدر دیدن او دشوار است. رنگ و زیبایی‌های مختلف نیز در این شعر به تصویر کشیده شده و نشان از دل‌باختگی شاعر به معشوق دارد. در نهایت، شاعر از دشواری بستن چشم به روی زیبایی‌های عذاران و دلبری‌های او سخن می‌گوید.