غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، بیانگر حسرت و اندوه شاعر بر گذر عمر و زندگی‌اش است. او از ناله و زاری عمرش می‌گوید که مانند نی بوده و با تهی مغزی و سبکساری سپری شده. در این میان، شاعر به خواب غفلت اشاره می‌کند که مانع بیداری‌اش شده و روزهایش در سایه شب‌های سیاه به هدر رفته است. شاعر همچنین بیان می‌کند که در شب‌های تار، مانند شمعی کافوری در عدم محو شده و درد و رنج روزگار بر دلش سنگینی می‌کند. او می‌تواند بر تیغه کوه قلبش بزند ولی از هموار شدن رنج‌هایش ناتوان است. در اینجا، او به اهمیت سجده و احترام به بیخودان اشاره می‌کند و می‌گوید که باید از در میخانه به هشیاری عبور کرد. در نهایت، او اشاره به رحمت ظالمان و اثرات آن بر مردم دارد و به پاسخی که خسرو به مستان داده اشاره می‌کند که آن روزی که مستان به هشیاری گذر کردند، روزی ضایع بود.整体ا، شعر به غم و اندوه زندگی، سختی‌ها و ضرورت آگاهی و بیداری از غفلت می‌پردازد.