غزل شمارهٔ ۱۶۵۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداست
صفای هر چمن از روی باغبان پیداست
مرا که خرمن گل در کنار می باید
ازین چه سود که دیوار گلستان پیداست؟
گلی ز غنچه پیکان یار خواهم چید
گشاد کار من از خانه کمان پیداست
به چشم بلبل مستی که عشق سرمه کشید
رخ بهار ز آیینه خزان پیداست
به طرز تازه قسم یاد می کنم صائب
که جای طالب آمل در اصفهان پیداست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌نشینی چهره محبوبش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هرچند زیبایی‌های باغ و گلستان واضح است، اما او بیشتر به همراهی و محبت محبوبش نیاز دارد. او احساس می‌کند که برای رسیدن به عشق و خوشبختی، باید از دیوارهای گلستان عبور کند و به جستجوی گل مورد نظرش برود. همچنین، تصویر بلبل مست به عشق و عشق به زندگی اشاره دارد. در نهایت، شاعر با قسم یاد کردن، نشان می‌دهد که جستجوی عشق واقعی، ضروری و غیرقابل انکار است.