غزل شمارهٔ ۱۶۷۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این دو هفته که زاینده‌رود پرآب است، پلی در آن سوی آب وجود دارد برای هشیاران. چگونه می‌توان از تماشای گلزار لذت برد وقتی بوی گل به مشامم می‌رسد؟ دل من تا به حال آرام بوده، ولی حالا با نسیم ملایم شاداب شده است. عرقی که از چهره‌ات می‌چکد آتش زیر پا دارد و این موضوع عجیبی نیست، زیرا عشق و خواسته‌های مادی در دامن تو درگیر است. رسیدن به وصال دلبر دشوار است و آنچه در این سفر از دست می‌رود غیر از دل خود زیان است. جهان در مجلس مستان بی‌خود است، چرا که هر کسی که هشیار باشد در شکنجه است. در جمعی که افتاده‌اید، با دوستانتان بسازید، چون در نماز جماعت شتاب بی‌فایده است. به فریب مسیحا و وعده‌هایش اعتماد نکنید، زیرا شربت دل بیمار، متعلق به چشم بیمار است. عاشق نه به کعبه می‌نگرد و نه به بتخانه، بلکه همچون کودکی است که هنگامی که می‌افتد، از خانه بیزار می‌شود. طبیعت تازه‌ای دارم که در هر فصل، شعر من پر از نغمه و جواهر است.