غزل شمارهٔ ۱۷۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ساقی درخواست می‌کند که او را از دنیای بی‌معنی و باطل رها کند و دلش را سبک کند. او احساس گم‌شدگی و سرگشتگی دارد و می‌خواهد که خواب آلودگی‌اش پایان یابد. شاعر می‌گوید که عمرش گذشته و در حال سرگردانی است، پس از ساقی می‌خواهد که به او توجه کند و او را از این حالت نجات بدهد. او اشاره می‌کند که دوری‌اش از جمع باعث بی‌قراری‌اش شده و احساس می‌کند که تیغ غمزه به او آسیب می‌زند. از ساقی درخواست می‌کند که او را آزمایش کند و گاه‌گاهی از خود غافل کند تا از این وضعیت رها شود. در نهایت، شاعر حس می‌کند که در این دنیا جای خالی دارد و می‌خواهد که دیگران به او توجه کنند و از حالش باخبر شوند.