غزل شمارهٔ ۱۷۴۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به تصاویری از مرگ و افتادگی می‌پردازد. او اشاره می‌کند که بر اثر فشار و ظلم، به شدت آسیب دیده و بارها در برابر قاتلش زمین افتاده است. او خود را مانند گردبادی توصیف می‌کند که در اطرافش می‌چرخد و می‌گوید که به جای بلندی و عظمت، در گل و لای افتاده است. شاعر از مرحله‌های بسیار دور از کعبه تا دل عاشق سخن می‌گوید و به دل امیدوار اشاره می‌کند که با وجود مشکلات، خوشحال است که به سر منزل مقصود رسیده است. در ادامه، او تشبیه می‌کند که زندگی انسانی مانند کشاکش دریا است و در نهایت، اشاره به شعله شمعی می‌کند که با صدای زبانی، شور قیامت را به یاد می‌آورد.