غزل شمارهٔ ۱۹۶۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و احساساتی عمیق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که زلف محبوبش او را به شدت تسخیر کرده و ابروی او به‌گونه‌ای است که قلبش را به تصرف درآورده است. او نمی‌تواند از عشق خود فرار کند و خود را از آن دور کند، زیرا هر جا که می‌رود، یاد او را با خود دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که عشق او به نوعی درد و رنج است و در عین حال مانند آتش و برق در وجودش شعله‌ور است. در پایان، او به اشک‌هایش به عنوان نشانه‌ای از درد و اندوه عشق اشاره می‌کند.