غزل شمارهٔ ۱۹۸۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت معشوق و اثرگذاری او بر شاعر است. شاعر به خنده و نگاه معشوق اشاره می‌کند که گل را شکسته و خورشید را جذب کرده است. او همچنین از داغ‌های قدیمی‌اش یاد می‌کند که با دیدن معشوق تازه می‌شود. شاعر از تیره‌گشتی‌اش ناشی از عشق می‌گوید و بیان می‌کند که چاره دردش در دست عشق نیست، بلکه این تبسم معشوق است که این حالت را ایجاد کرده است. او همچنین به مقایسه برق و آتش می‌پردازد، که نشان دهنده سرزندگی و جذابیت احساساتش است.