غزل شمارهٔ ۲۲۰۴ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
این چه خط است و این چه رخسارست
این چه آیینه، این چه زنگارست
این چه خال، این چه گوشه ابرو
این چه مار، این چه مهره مارست
این چه ابروی سخت پیشانی
این چه لبهای نرم گفتارست
این چه چشم همیشه در خواب است
این چه شرم همیشه بیدارست
این چه تیغ زبان زهرآلود
این چه لعل لب شکربارست
این چه مژگان رخنه در دل کن
این چه چشم همیشه بیمارست
خانه هوش را به آب رساند
این چه پیشانی گهربارست
چشم بد دور ازان چمن که در او
مژه شوخ، خار دیوارست
به سخن های آتشین صائب
سوختی عالم، این چه گفتارست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر توصیفی پرشور از زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق است. شاعر از ویژگی‌های چهره، ابرو، چشم و لبهای محبوب صحبت می‌کند و این ویژگی‌ها را به شکل‌های زیبا و جذاب شرح می‌دهد. او همچنین به تضادهای موجود در این زیبایی‌ها اشاره می‌کند، مانند زبان زهرآلود و لبهای شیرین. در نهایت، شاعر به تاثیر این زیبایی‌ها بر عقل و احساسات خود اشاره کرده و به قدرت کلام و جذبه معشوق می‌پردازد.