غزل شمارهٔ ۲۲۱۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
مژه ام جلوه گاه پروین است
گل خورشید طلعتان این است
سیب غبغب اگر به دست افتد
بهتر از صد انار یاسین است
کی توانی سبک به منزل رفت؟
سنگ راه تو خواب سنگین است
همه شب همچو دسته سنبل
خواب آشفته ام به بالین است
سنگداغ فروغ چهره اوست
کوه طوری که کوه تمکین است
می کند چهره ای، نگاه مرا
گل رویش ز بس که نگین است
شعر صائب نمی شود کاسد
همه وقت این متاع شیرین است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت محبوبی است که به آن اشاره می‌شود. شاعر از زیبایی مژه‌ها، چهره و نگینی که در چهره محبوب وجود دارد، صحبت می‌کند و تأکید می‌کند که این زیبایی فراتر از هر چیز دیگر است. او همچنین به احساسات عمیق خود و خواب آشفته‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که عشق و زیبایی او هرگز فرسوده نمی‌شود و همیشه همچنان شیرین و ارزشمند باقی می‌ماند.