غزل شمارهٔ ۲۵۶۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
تیشه را از خون خود فرهاد رنگین می‌کند
زهر غیرت مرگ را در کام شیرین می‌کند
در چراغ گرم‌خونی رحم چون روغن کند
شمع از بال و پر پروانه بالین می‌کند
بس که ترسیده است چشم غنچه از غارتگران
بال بلبل را خیال دست گلچین می‌کند
خار خار اشتیاق گوشه دستار او
خار در پیراهن گل‌های رنگین می‌کند
تا نهادی پا به عزم سیر بر چشم رکاب
عشرت روی زمین را خانه زین می‌کند
عرش و کرسی معنی در پیش پا افتاده‌ای است
چون به وقت فکر صائب دست بالین می‌کند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن، شاعر با استفاده از تصاویری زیبا و با استعاره های عمیق به بیان احساسات و آرزوها می پردازد. فرهاد با عشق و غیرت خود دچار درد و رنج می‌شود و برای رسیدن به معشوقه‌اش سختی‌ها را به جان می‌خرد. تصاویر طبیعی مانند گل، پروانه و شمع به خوبی احساسات عاطفی را منتقل می‌کنند و نشان دهنده ی ترس و محافظت از عشق در برابر تهدیدها هستند. در نهایت، شاعر به این حقیقت می‌رسد که ارزش‌ها و معانی عمیق زندگی در نزدیکی و عشق به دیگران است.