غزل شمارهٔ ۲۶۸۷ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
گر به این دستور قد یار رعنا می‌شود
ناله بی‌تابی عاشق دوبالا می‌شود
عمر باقی در زوال عمر فانی بسته است
قطره چون واصل به دریا گشت دریا می‌شود
حسن آتش‌دست بی‌تاب است در ایجاد عشق
شمع چون روشن شود پروانه پیدا می‌شود
سرفرازی از زمین پاک باشد نخل را
دامن مریم پر و بال مسیحا می‌شود
می‌کشد عشق غیور از حسن سرکش انتقام
عاقبت یوسف گرفتار زلیخا می‌شود
شاهد از خارج نمی‌باید خیانت‌پیشه را
دزد از تغییر رنگ خویش رسوا می‌شود
سرکشی شد از خشن‌پوشی یکی صد نفس را
از خس و خاشاک، آتش بیش رعنا می‌شود
از سفر گردد دل از نور بصیرت بهره‌مند
در غریبی گوهر ناسفته بینا می‌شود
جاده با افتادگی صائب به منزل می‌رسد
گردباد از بی‌قراری خرج صحرا می‌شود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف حالات و احساسات عاشقانه می‌پردازد و جنبه‌های مختلف عشق و زیبایی را تحلیل می‌کند. در اینجا چند نکته اصلی از شعر خلاصه شده است: 1. زیبایی یار می‌تواند حالت‌های عاشق را تغییر دهد و ناله‌های او را دو برابر کند. 2. عمر فانی و باقی با یکدیگر درگیر هستند و پیوندی با دریا و زندگی دارند. 3. عشق و زیبایی، همچون آتش و شمع، می‌توانند جذابیت و شور و شوق را به وجود آورند. 4. در رابطه‌های عاشقانه، عواقب و پیامدهای ناشی از زیبایی و توجه به فرد محبوب احساس می‌شود. 5. تغییرات در وضعیت عاطفی و روحی فرد به دنبال عشق و زیبایی رخ می‌دهد و چالش‌هایی را به همراه دارد. 6. در نهایت، اشارتی به مسیر زندگی و دست‌یابی به اهداف از طریق تواضع و صبر وجود دارد. در کل، شعر به پیچیدگی‌ها و زیبایی‌های عشق و زندگی می‌پردازد و به عمق احساسات انسانی اشاره دارد.