غزل شمارهٔ ۲۷۷۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی توصیف احساسات عاشقانه و دردهای ناشی از آن پرداخته است. شاعر از زلف معشوق که موی سفیدش را به خون کشید و شاخ سنبل را از باغستان موکشان بیرون آورد، سخن می‌گوید. او به سیه‌بختی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که ستاره‌اش بر چهره‌اش تأثیر گذاشته است. شاعر با دیدن اشک خود، از شرم به جیحون (رود) پناه می‌برد. در ادامه، از سنگ نااهلان که بر وجود او نشسته سخن می‌گوید و زمانی که مجنون خوشحال بوده و به هامون (دریا) رفته است، احساسات او را بیان می‌کند. در نهایت، اشاره به نیاز خودش به روغن بادام از چشمان آهوان دارد و دلتنگی‌اش را در دامن صحرا نشان می‌دهد.