غزل شمارهٔ ۲۷۸۸ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بر زبانها وصف قد دلستان خواهد دوید
مصرع برجسته بر گرد جهان خواهد دوید
گر چنین دیوانه گردد از قد رعنای او
سرو پا بر جای چون آب روان خواهد دوید
آب چون شد دل نمی ماند به جای خویشتن
گریه شبنم به روی گلستان خواهد دوید
عشق سوزی نیست کاندر استخوان ماند نهان
شیر ما آخر برون زین نیستان خواهد دوید
دانه را آسودگی در تابه تفسیده نیست
راز ما زود از ته دل بر زبان خواهد دوید
گر چنین خواهد مرا کردن پریشان شور عشق
از دلم هر پاره چون برگ خزان خواهد دوید
راحت تن پروری آزار دارد در قفا
هر که می ماند جدا از کاروان، خواهد دوید
ما زجوی عشق صائب خورده ایم آب حیات
تا قیامت نام ما گرد جهان خواهد دوید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره‌ی عشق و تأثیر عمیق آن بر روح و احساسات انسان‌ها است. شاعر به زیبایی و دل‌فریبی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که وصف زیبایی او در تمام جهان منتشر خواهد شد. عشق، همچون آبی روان که نمی‌تواند در جایی بماند، انسان را به خروش و اشک می‌اندازد. شاعر بیان می‌کند که عشق واقعی هیچ‌گاه در دل پنهان نمی‌ماند و در نهایت خود را نشان می‌دهد. او از احساسات شدید عشق می‌گوید که موجب پریشانی و جدایی از دیگران می‌شود. در آخر، شاعر اشاره می‌کند که نام آنها، که از عشق سیراب شده‌اند، تا ابد به یادگار خواهد ماند.