غزل شمارهٔ ۳۰۷۳ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
گل از نشو و نماگر این چنین برجسته خواهد شد
رگ ابر بهاران رشته گلدسته خواهد شد
اگر این است کیفیت هوای نوبهاران را
در میخانه از گرد کسادی بسته خواهد شد
به جوش آرد چنین گر نوبهاران مغز عالم را
با زنجیر کز زور جنون بگسسته خواهد شد
چنین گر عام سازد فیض را ابر کف ساقی
زقید خشکسال زهد، زاهد رسته خواهد شد
زما بیطاقتان چون سیل خودداری نمی آید
به دریا می رسد هر کس به ما پیوسته خواهد شد
مشو نومید اگر یک چند اشکت بی اثر باشد
که هر سیلی به دریا عاقبت پیوسته خواهد شد
به گفت وگو دلی خوش می کند صائب، نمی داند
که گر خاموش گردد جنت در بسته خواهد شد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تحولاتی که این فصل به همراه دارد، می‌پردازد. شاعر با اشاره به رشد و شکوفایی گل‌ها در بهار، از تأثیرات مثبت هوای نوبهار بر زندگی و دل انسان‌ها سخن می‌گوید. همچنین، او به ناامیدی در برابر مشکلات اشاره کرده و یادآور می‌شود که مانند سیلاب که به دریا می‌رسد، هر انسانی که تلاش کند، در نهایت به موفقیت خواهد رسید. در پایان، شاعر به گفت وگو و دلخوشی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند انسان را از جنت و شادی دور کند.