غزل شمارهٔ ۳۶۸۳ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ملایمت سپر خصم تندخو گردد
شراب شیشه شکن عاجز کدو گردد
به چشم خویش جهان را سیه کند چو عقیق
ز ساده لوحی خود هرکه نامجو گردد
صدف عبث دهنی باز می کند به سؤال
گهر چگونه برابر به آبرو گردد؟
کنند بوی شناسان غلط به ناف غزال
ز نقش پای تو خاکی که مشکبو گردد
رخی که دیده خورشید ازو پرآب شده است
چه لایق است به آیینه روبرو گردد؟
همیشه سبز بود حرف هرکه چون طوطی
ز وصل آینه قانع به گفتگو گردد
ز چار موجه به ساحل رساند کشتی خویش
ز خلق هرکه چو صائب کناره جو گردد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی نکات مختلفی از زندگی و انسانیت می‌پردازد. مولف به ملایمت و اهمیت درک در روابط انسانی اشاره می‌کند و به ویژگی‌های ظاهری و باطنی افراد می‌پردازد. او به سادگی و نادانی بعضی افراد که به‌دنبال مقام و نام هستند، انتقاد می‌کند و بر اهمیت صداقت و راستگویی تأکید دارد. در نهایت، شعر به زیبایی و هماهنگی طبیعی اشاره دارد و نشان می‌دهد که هر فردی باید به شایستگی و قابلیت‌های خود احترام بگذارد و در میان خلق خدا با هوش و آگاهی رفتار کند.