غزل شمارهٔ ۳۸۶۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف دل و حال خود می‌پردازد. او می‌گوید که دل گشاده‌اش مانند گلستانی است و حسرت و دردش نیز مانند سرابی است. او نیازی به توضیح و شرح حال ندارد چون که بوی سوختگی نشان‌دهنده‌ی دردش است. او به سوالاتی اشاره دارد که اگر لب معشوقش در کنار او باشد، به آب حیات تشنه نمی‌شود. همچنین از حمایت و پشتیبانی معشوق خود صحبت می‌کند و به احساساتش نسبت به سختی‌ها و مشکلات اشاره می‌کند. در ادامه، شاعر می‌گوید که اگر سرنوشت بدی در پی او باشد، این امر او را به زمین می‌زند. او به زیبایی معشوق و تأثیرات مثبتش بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت، می‌گوید که اگر نسیم سحر به او محبت کند، جانش گلستان خواهد شد.