غزل شمارهٔ ۳۹۵۱ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند
( . . . ) نمدکلاه کنند
به گرد کعبه بگردند بهر جامه نو
به روی آینه از بهر زر نگاه کنند
به پیش پای خوداز کجروی نمی بینند
به هر که راست نهد پای کج نگاه کنند
کلاه گوشه به خورشید وماه می شکنند
چو داغ لاله اگر صفحه ای سیاه کنند
فریب وعده این خشک طینتان نخوری
که تشنه ات ز سرچشمه روبه راه کنند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار به انتقاد از افرادی می‌پردازد که تنها به ظواهر و مادیات اهمیت می‌دهند. آن‌ها به جای توجه به ارزش‌های واقعی، به لباس و جاه و مقام گیر می‌دهند و در دور کعبه برای خرید لباس نو می‌چرخند. این افراد خود را در آینه می‌بینند و تنها به زیبایی‌های ظاهری نگاه می‌کنند، در حالی که به حقیقت و راست‌کاری اهمیت نمی‌دهند. شاعر هشدار می‌دهد که فریب وعده‌های دروغین و ظاهری را نخورند، زیرا این وعده‌ها در نهایت آن‌ها را به سمت محکومیت می‌کشاند.