غزل شمارهٔ ۳۹۹۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عواطف و احساسات عاشقانه اشاره می‌کند و از شور و حال دل عشاق صحبت می‌نماید. او از ناله‌ی عندلیب به عنوان نمادی از عشق و درد جدایی یاد می‌کند و می‌گوید که عشق و ارتباط عمیق بایستی از دل برآید. شاعر به بیگانگی و سردی در عشقاش اشاره دارد و می‌گوید تنها با نگاه آشنا، دلش به جوش می‌آید. او همچنین به عیوب مردم و چشم‌پوشی دیگران از آن‌ها می‌پردازد و تأکید می‌کند که هیچ‌کس به اختیار خود نمی‌تواند از بهشت خارج شود مگر اینکه از دنیای مادی رها گردد. در نهایت، شعر به بزم و شادی و همچنین تاثیر شراب بر دل افسرده اشاره دارد و می‌گوید که سکوت و خاموشی دل را به جوش می‌آورد، مانند شرابی که در ظرف بسته می‌جوشد.