غزل شمارهٔ ۴۱۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و غم‌هایی اشاره دارد که در زندگی وجود دارد. شاعر از تلخی‌های بهاری تا غم عاشقان و زخم‌هایی که بر دل دارند، سخن می‌گوید. او به زاهدان هشدار می‌دهد که نباید دیگران را با دیدگاه‌های خمود خود آزار دهند و همچنین در مورد عشق و آرزوی نیل به آرامش صحبت می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زیبایی‌ها و آموزه‌ها نباید با سختی‌ها و تلخی‌ها زیر سؤال بروند.