غزل شمارهٔ ۴۵۴۰ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)
خوش آن که به گوشه ای نشیند
مردم چه که خویش را نبیند
چون بال شود وبال طاوس
نقشی که به مدعا نشیند
از وی چو ندید هیچ کس خیر
چون خواجه ز مال خیر بیند
غیر از انسان که وقت نعمت
از شکر کرانه می گزیند
بی سجده شکر هیچ مرغی
یک دانه ز خاک برنچیند
مشهور شود چو بیت معمور
صائب بیتی که برگزیند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر در مورد ارزشQuiet و دوری از خودخواهی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که کسی که به دور از حواشی و جلب توجه، به سادگی زندگی کند، از دیگران برتری دارد. او به کسانی که خود را در معرض دید دیگران قرار می‌دهند، به ویژه افرادی که به خاطر شهرت یا مال دنیا کارهایی انجام می‌دهند، انتقاد می‌کند. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که شکرگزاری و قدردانی از نعمت‌ها، ویژگی‌ای است که تنها انسان‌ها باید به آن توجه کنند و بدون قدردانی، هیچ موجودی حقتحقیق نمی‌کند. در نهایت، بر اهمیت حفظ تشکر و قدردانی در زندگی تأکید می‌شود.