غزل شمارهٔ ۴۵۵۲ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تجلیل از ارزش و اعتبار انسان‌های بزرگ و نیکوکار می‌پردازد. شاعر بر این نکته تاکید دارد که افراد با همت و دلیر، به دور از خودخواهی و دنیامداری، می‌توانند به اوج اعتبار برسند. او به این باور می‌رسد که ثروت مادی (مثل زر و گوهر) تا زمانی که با سخاوت و نیکی همراه نباشد، ارزش واقعی ندارد و دل‌های سیاهان هیچ‌گاه از زیبایی‌ها بهره‌مند نمی‌شوند. همچنین، از انتقادات و مشکلات زندگی نمی‌توان گریز کرد، و کسی که به خود می‌بالد، در نهایت به زوالی گرفتار خواهد شد. در پایان، شاعر می‌گوید که نیکی و صداقت در کردار انسان‌ها خود را نشان می‌دهد و هر که سنگینی بار دیگران را بر دوش گیرد، باید با مشکلات و سختی‌ها دست و پنجه نرم کند.