غزل شمارهٔ ۴۷۵۹ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
بهر روی خلق تاکی آرزو کردن نماز؟
چند دریک قبله خواهی بادورو کردن نماز؟
پیش این ناشسته رویان آبروی خود مریز
تا توانی پیش حق با آبرو کردن نماز
تا نشویی دست از دنیا میاور رو به حق
نیست جایز در شریعت بی وضو کردن نماز
با حدیث نفس احرام عبادت باطل است
جمع هرگز کی شود با گفتگو کردن نماز؟
گوشه گیر از عالم پر شور اگر خواهی حضور
کز پریشان خاطری نتوان دراو کردن نماز
نیست حاجت با وضو دست از علایق شسته را
تا قیامت می توان بااین وضو کردن نماز
ماه کنعان را به سیم قلب سودا کردن است
پیش چشم خلق ظاهر بین نکو کردن نماز
دست خود ناشسته از دنیا، تلاش قرب حق
در حریم کعبه باشد بی وضو کردن نماز
نیست صائب از عبادت چشم عارف بربهشت
کار مردان نیست بهر رنگ و بو کردن نماز
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این بیت‌ها به اهمیت نماز و شرایط خاص آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که نباید با ناپاکی و ناامادگی به نماز اقدام کرد و بر این نکته تاکید می‌کند که وضو داشتن و پاکیزگی روحی و جسمی قبل از نماز ضروری است. همچنین، تأکید می‌کند که باید از دنیا و مشغله‌های آن دور شد تا بتوان به معنای واقعی نماز خواند و به حق نزدیک شد. بسطی از اهمیت نیت خالص و دوری از زرق و برق‌های دنیا در عبادت را نیز ابراز می‌کند و در نهایت، نماز را امری با ارزش و معنوی می‌داند که باید با توجه و اخلاص به جا آورده شود.