غزل شمارهٔ ۴۹۷۹ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف زیبایی‌های معشوق و عشق است. شاعر با زبانی زیبا و استعاری از لب‌های شکرین و چشمان معشوق می‌گوید که مانند عقیق یمن می‌درخشند. او به تاثیر نوری که از چهره‌ی معشوق ساطع می‌شود اشاره کرده و آن را به یوسف تشبیه می‌کند. عاشق به شدت مجذوب لب‌های معشوق است که همچون آتش می‌درخشند و می‌تواند صحبت‌هایش را همچون جواهرات درخور بشنود. عشق در دل عاشق سوزان است و او نگران داغی است که از دیگران می‌بیند. شاعر به یوسفی اشاره می‌کند که همواره در دل عاشق جا دارد و به زیبایی و دلربایی معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که ارتباط عاشق و معشوق همیشه برقرار است و هر چه برحالت سبازات (خطوط سبز) برود، فقط زیبایی معشوق در دل باقی می‌ماند. در پایان، شاعر به آرامش و خواب شیرین در کنار معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود همه سختی‌ها، عشق او را از ورود به بهشت بازنمی‌دارد.