غزل شمارهٔ ۵۰۰۱ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
زنوبهار خط یار ناامید مباش
ز حسن عاقبت کار نا امید مباش
به نوش جاده نیش منتهی گردد
به زخم خار ز گلزار ناامید مباش
درابرهای سیه بیشتر بود باران
ز تیرگی شب تار ناامید مباش
می رسیده نگیرد قرار در مینا
به دور خط ز لب یار نا امید مباش
دلیل کعبه مقصود، نعل وارون است
ز چین ابروی دلدار ناامید مباش
نمی شود نکند آه کار خود آخر
ز آه سینه افگار ناامید مباش
نه از بهار خط سبز خال شد سر سبز؟
ز تخم سوخته زنهار نا امید مباش
اگر چورشته تن خویش را گداخته ای
ز فصل گوهر شهسوار ناامید مباش
به آفتاب رسد شبنم ازسحر خیزی
ز فیض دیده بیدار ناامید مباش
گرفت نبض خس و خار،برق آتشدست
ز خارخار دل زار ناامید مباش
به فکر غنچه نسیم بهارمی افتد
عبث ز بستگی کارناامیدمباش
به جذبه کاهربا برگ کاه را دریافت
تو نیز از کشش یار ناامید مباش
به فکرآینه خواهد فتاد روشنگر
ز پرده داری زنگار ناامید مباش
به مکر خویش گرفتار می شود غدار
ز مکر عالم غدار ناامید مباش
زحرف مور سلیمان شکفته شدصائب
درین بساط ز گفتار ناامید مباش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به مضمون امید و انتظار اشاره دارد و به خواننده می‌گوید که هرگز از عشق و زیبایی‌ها ناامید نشود. شاعر با استفاده از تصاویری چون گلزار، باران، شبنم و غنچه نشان می‌دهد که حتی در سختی‌ها و تاریکی‌ها، امید و زیبایی وجود دارد. او به ذکر نشانه‌هایی از سختی و ناامیدی می‌پردازد، اما همواره ترغیب می‌کند که به خاطر وجود عشق و جذبه‌های معنوی، ناامید نشویم. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هرگز نباید از حرف‌ها، کارها و زیبایی‌های around خود ناامید شد.