غزل شمارهٔ ۴۹۹۸ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به نوحه خانه ایام شاد و خرم باش
بگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش
مشو چو سبزه زمین گیر از گرانجانی
درین بساط سبکروح تر ز شبنم باش
مکن نمک بحرامی به سوده الماس
چو داغ پنبه به گوش از حدیث مرهم باش
چو آفتاب سرت تا زآسمان گذرد
چوابر، فیض رسان تمام عالم باش
ز شرم توست که آزار می کشی صائب
تو نیز بردر عرفان زن و مکرم باش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر به اهمیت شادی و خوشی در زندگی اشاره شده و دعوت به جشن و سرور شده است. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به جای ناراحتی و افسردگی، سبک‌بار و آزاد باشد. با استفاده از تشبیهات زیبا، به او توصیه می‌شود که از فرصت‌های زندگی بهره‌برداری کند و از درد و رنج دوری کند. در نهایت، به ارزش و حرمت انسانی اشاره شده و از فرد خواسته شده که در مسیر عرفان و بزرگ‌منشی گام بردارد.