غزل شمارهٔ ۵۰۸۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دل‌باختگی نوشته شده است. شاعر از زیبایی و جذابیت چشمان محبوبش سخن می‌گوید و می‌گوید که هیچ بیماری نمی‌تواند برای او تحمل کند. او به محال بودن به دست آوردن محبوب و کوتاه نشدن عشق اشاره می‌کند. شاعر که به جای محبوبش در دلش قبله‌ای دارد، بیان می‌کند که هر جا که برود، باز هم به یاد اوست. او همچنین به اینکه قناعت دل را روشن می‌کند و مشکلات زندگی از آه‌های صبحگاهی گشوده می‌شود، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که کسی که از جا رفته باشد، باید بیدار شود و به جای خود برگردد و به زیباییش در عزلت نیازی ندارد.