غزل شمارهٔ ۵۲۷۷ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
سعی کن در عزت سی پاره ماه صیام
کز فلک از بهر تعظیمش فرود آمد کلام
آدمی ممتاز شد از سایر حیوان به صوم
نامه انسان به این مهر خدایی شد تمام
چون در دوزخ دهان گر چند روزی بسته شد
باز شد چندین دراز جنت به روی خاص و عام
خال روی مه جبینان گر ز مشک و عنبرست
از شب قدرست خال چهره ماه صیام
نیست در سالی دو عید افزون و از فرخندگی
عید باشد مردمان را سی شب این ماه تمام
لذت افطار در دنبال باشد روزه را
صبح اگر بندد دری ایزد گشاید وقت شام
روزه سازد پاک صائب سینه ها را از هوس
ز آتش امساک می سوزد تمناهای خام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به اهمیت ماه رمضان و روزه‌داری اشاره می‌کند. او می‌گوید که روزه باعث تمایز انسان از دیگر حیوانات می‌شود و نشان‌دهنده احترام خداوند به این ماه است. در این ماه، روزه‌داران به صفات انسانی نزدیک‌تر می‌شوند و با صرف‌نظر از خواسته‌های نفسانی، روح خود را پاک می‌کنند. عید فطر پس از این ماه به عنوان نشانه‌ای از خوشحالی و عبادت کامل، به مردم هدیه داده می‌شود. شاعر به لذت افطار و گشایش درهای بهشت اشاره می‌کند و روزه را عاملی برای خلوص نیت و دوری از هوس‌ها می‌داند.