غزل شمارهٔ ۵۴۵۸ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ما ز روی آتشین او نقاب افکنده‌ایم
بار اول ما بر این آتش کباب افکنده‌ایم
نیست چون شبنم و بال دامن گل خون ما
ما سر خود در کنار آفتاب افکنده‌ایم
خار این صحرا به آب زندگی خود را رساند
ما همان چون موج لنگر در سراب افکنده‌ایم
جلوه در پیراهن دریای وحدت می‌کنیم
پرده از روی نفس تا چون حباب افکنده‌ایم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این اشعار به زیبایی و عمیق بودن عشق و جان‌فشانی انسانی اشاره می‌کند. او می‌گوید که ما به خاطر عشق و زیبایی معشوق خود، خود را در آتش عشق افکنده‌ایم و به همین خاطر، احساسات ما همچون شبنم و گل خالص نیست. همچنین اشاره می‌کند که ما مانند موجی در سراب، تلاش می‌کنیم تا به حیات معنوی دست یابیم و در پیوستگی با حقیقت وجود، جلوه‌ای از آن را در زندگی خود نمایان سازیم. در کل، این اشعار به جست‌وجوی زیبایی و حقیقت در دنیای عشق و عرفان پرداخته است.