غزل شمارهٔ ۵۹۱۶ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر ناامیدی و حسرت نسبت به زندگی و تلاش‌های ناکام است. شاعر می‌گوید که در این مزرعه تنها اشک کاشته‌ایم و به جای غم، چیزی به یادگار نمانده است. او با اشاره به اینکه حتی اگر سال‌ها تلاش کرده‌ایم، به نتیجه‌ای نرسیده‌ایم، نشان می‌دهد که هیچ امیدی به دانه‌های نارس ندارد. همچنین بیان می‌کند که هرگز از بخشش و جود دیگران نقصان نمی‌خورد، اما او به جای دستاوردهای خوب، تنها رنج و غم را تجربه کرده است. شاعر در نهایت به این نکته می‌رسد که نمی‌توان از خارهایی که خود کاشته‌ایم محصولی خوشایند انتظار داشت، مشابه این گفته سعدی است که نمی‌توان از خرماهایی که در این خار کاشته‌ایم بهره‌برداری کرد.