غزل شمارهٔ ۵۹۵۵ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر نشان‌دهنده‌ای از روحیه جنگ‌طلب و استقامت شاعر است. او می‌گوید در مقام نبرد، مانند یک فلاخن سنگ‌ها را به سوی دشمن پرتاب می‌کند. با استفاده از زبان شیرین، می‌خواهد دشمنانش را دوست کند و از جانب آنان شکر و محبت بگیرد. او هیچ‌گاه از سخنان تند حریفان تفرّس نمی‌کند و سینه‌اش را مانند آیینه‌ای در برابر سنگ‌ها قرار می‌دهد. شاعر در ادامه به مشکلات خود اشاره می‌کند و می‌گوید که با دستی پر از خار مغیلان، به سختی‌ها غلبه می‌کند. او خود را مانند ماهی‌ای در رودخانه فقر می‌بیند که هرگز نمی‌تواند به سمتی برود. در انتها، شاعر از شوق و شادی درونی خود می‌گوید و اینکه چگونه نمی‌تواند از لذت‌های زندگی خالی شود.