غزل شمارهٔ ۶۰۲۲ صائب
صائب / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخن
چون مه نو شهره آفاق می گردد سخن
می کند جمعیت دل گفتگو را منتظم
از پریشان خاطری اوراق می گردد سخن
گر بیفشارند پای خامه را ارباب فکر
زود با عرش برین هم ساق می گردد سخن
بکر معنی را بود در سادگی حسن دگر
بی صفا از زیور اغراق می گردد سخن
می کند گه در مزاج سردمهران کار زهر
گاه زهر غصه را تریاق می گردد سخن
می کند این آب روشن را روان استادگی
از تأمل شهره آفاق می گردد سخن
رشته را اندازد از چشم گهر صائب گره
ناگوار طبع از اغلاق می گردد سخن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بررسی قدرت و تأثیر کلام می‌پردازد و بیانگر این است که سخن می‌تواند اذهان را تحت تأثیر قرار دهد. شاعر اشاره می‌کند که وقتی سخن به درستی بیان شود، می‌تواند دل‌ها را به هم نزدیک کند و از آشفتگی‌ها دور کند. همچنین، اگر فکرها و ایده‌ها به خوبی سامان داده شوند، کلام به سوی عرش معانی می‌رود و ارزشمند می‌شود. سادگی و خلوص معانی نیز در اینجا به عنوان زیبایی و جذابیت سخن مطرح شده است. در نهایت، شاعر به تأثیرات مختلف کلام بر روح و روان انسان اشاره می‌کند و بیان می‌کند که سخن می‌تواند گاهی مضر و گاهی مصلح باشد.