غزل شمارهٔ ۶۱۸۴ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وضعیت درویشان و زندگی آنان اشاره دارد. در آن، بیان شده که درویشان هرگز به خاطر قناعت نان، نیازی به خون دل خوردن ندارند و آبرو برای آنان از هر چیزی اهمیت بیشتری دارد. شاعر می‌گوید که اگر کسی به سلطنت و قدرت می‌اندیشد، باید همت و احترام به درویشان را فراموش نکند، زیرا آنها در واقع دارنده ارزش‌های حقیقی هستند. حتی اگر درویشان از نظر مالی ضعیف باشند، لكن در توانایی و ظرفیت شخصیتیشان برتری دارند. این شعر تأکید دارد بر اینکه نباید از احسان و بخشش درویشان ناامید شد، زیرا محبت و نان آنها همچون خورشید دائمی است و مایه حیات است.