غزل شمارهٔ ۶۴۴۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذبه یار و تاثیر او بر دل و احساسات شاعر است. شاعر از روشنایی چهره محبوب سخن می‌گوید که دل‌ها را روشن و آیینه‌ها را از زنگار می‌زداید. زیبایی یار به گونه‌ای است که حس شرم و حیا را تبدیل به نور می‌کند و شراب لعل رنگ رخسار اوست. در این شعر، محبوب به کوهی تمکین تشبیه شده که صدای فغان را خاموش کرده است. حرکات او به قدری دل‌فریب است که هر اثر و ردپایی از او ارزشمند و گرانبها به نظر می‌رسد. شاعر به یاد یعقوب، در انتظار دیدار محبوب است و حسرت بر آنهایی دارد که بیدارند و نمی‌توانند در کنار او آرامش یابند. در نهایت، اشاره به ناله‌های دل‌تنگان و خاموشی بلبل‌ها در گلزار عشق، عمق غم و انتظار را نشان می‌دهد.