غزل شمارهٔ ۶۵۲۶ صائب
صائب / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
ز شرم قد بلند تو آب گردد سرو
به زیر خاک نهان از حجاب گردد سرو
در آن چمن که نهال تو جلوه گر گردد
ز طوق فاخته پا در رکاب گردد سرو
ز بس خراب شد از جلوه تو، نزدیک است
که آشیانه جغد و غراب گردد سرو
بلند نام ز عشق است حسن هر جا هست
ز جوش فاخته مالک رقاب گردد سرو
به خار و خس نتوان کشت شعله را، ترسم
ز سوز سینه قمری کباب گردد سرو
ز طوق فاخته گردابها کند تصویر
اگر ز شرم تو زین گونه آب گردد سرو
در آن ریاض که صائب قلم به کف گیرد
عجب که سبز دگر از حجاب گردد سرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این اشعار به زیبایی و اثرگذاری عشق و زیبایی معشوقه پرداخته‌اند. شاعر از شرم و عظمت معشوق سخن می‌گوید که مانند سرو بلند و زیباست و حتی باعث می‌شود دیگری (سرو) در زیر خاک پنهان شود. جلوه و زیبایی معشوق به قدری است که طبیعت نیز تحت تأثیر قرار گرفته و به حالت خرابی و اندوه درمی‌آید. همچنین بیان شده که عشق و زیبایی معشوق، نام و نشانی از عشق در هر جا و به هر طریق است و نمی‌توان شعله عشق را در میان خار و خس خاموش کرد. در نهایت، شاعر به تصویرسازی از زیبایی‌ها در دنیای طبیعی اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که معشوق می‌تواند به شکل دیگری از حجاب بیرون آید و زیبایی‌های جدیدی خلق کند.