غزل شمارهٔ ۶۹۸۱ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از ناتوانی خود در تحمل شرایط سخت سخن می‌گوید و به بی‌قراری‌اش اشاره می‌کند. او به شوخی‌های یک کودک و تأثیر آن بر مردان اشاره می‌کند که به نوعی از آن آسیب دیده‌اند. همچنین شاعر به معلمی که تحت تأثیر شوخی‌های کودکانه است می‌پردازد و از رفتار تقلیدی کبک به عنوان مثال استفاده می‌کند تا نشان دهد که ادب و اخلاق از بین رفته است. نهایتاً، شاعر از حال خود و زخم‌های عمیقش که ناشی از این وضعیت است، سخن می‌گوید.