غزل شمارهٔ ۶۹۹ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به ورود معشوق به جمع و محفل عاشقان. گوینده از دوری معشوق رنج می‌برد و با استفاده از تشبیهات زیبا، احساساتش را بیان می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که بدون اطلاع قبلی به خانه‌اش بیاید و دل‌شکستگان را شاد کند. همچنین، او به وضعیت ناتوانی خود از دیدن معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با شادی و محبت خود به جمع بپیوندد و چراغ محفل را روشن کند. در نهایت، گوینده از معشوق می‌خواهد که به او روی آورد و این آغوش را برای او باز کند.