غزل شمارهٔ ۸۵۰ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حسرت و دلتنگی شاعر می‌پردازد. شاعر با تصاویر زیبا و شاعرانه از شانه‌ای که شبیه به قلمش است و طره‌ای مشکفام، احساساتش را به نمایش می‌گذارد. او به یاد فاخته و بوسه‌ها و نیز به زیبایی سرو و ساقی می‌افتد. در عین حال، از درد و رنجی که بر او می‌گذرد نیز سخن می‌گوید و با اشاره به خارهای آشیان و چشم‌دام، به غم و تیره‌روزی‌اش می‌پردازد. در نهایت، شاعر از خداوند می‌خواهد که به حال دلشکسته‌اش رحم کند و او را از این رنج‌ها رها سازد.