غزل شمارهٔ ۲ صائب
صائب / غزلیات ترکی / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
عاشقین گوز یاشینه رحم ایله مز اول آفتاب
آغلاماق ایلن آپارماز اود الیندن جان کباب
باش ویرنده خنجر سیرابینه یتمزمنه
گرچه سانیر ئوزینی باشدان کیچنلردن حباب
ایچدی قانلار اول ستمگر تا کباب ایتدی منی
چکدی اوددان انتقامین دونه دونه بوکباب
خاک اولدوم اول کمان ابرو اوخین صید ایتمگه
بیلمدیم کوک یاییدن دوشمزیره تیر شهاب
گردو توشسا آتش رخساریلن ییرنده دور
ایلسون عاشقلر ایله نیچه یوز سیزلیخ نقاب
شفقت ایلن بیرکرت باشین گوتور توپراقدن
نیچه یولوندا شفقدن ترلسون قان آفتاب؟
فارغم سنگ ملامت ایچره جور چرخدن
نیلسون گوهرده اولان سویه موج انقلاب؟
عقلی عشق ایتمک سوزایلن سهل و آسان گورونور
باش آغاردی نافه نین تاقانین ایتدی مشک ناب
سایمسه هرکیم فنا دنیاده موجود ئوزینی
داخل جنّت اولور محشرده صائب بی‌حساب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویری قوی، عشق را به آفتابی تشبیه می‌کند که گرما و نورش را منتقل می‌کند، اما همین نور می‌تواند باعث سوختن و کباب شدن جان عاشق شود. به علاوه، اشاره به مسائلی مانند ناکامی، شکایت از بی‌رحمی و ظلم عشق، و تأمل در مورد مرگ و فنا وجود دارد. در نهایت، شاعر به جایی می‌رسد که درک می‌کند عشق و عقل هر دو جنبه‌هایی از زندگی انسان هستند و در پایان، عشق حقیقی می‌تواند فرد را به سوی بهشت و نجات هدایت کند.