شمارهٔ ۱۰۸ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت موهای دختر اشاره می‌کند که همچون دامی در مسیر نسیم صبحانه افتاده و زلف‌های او به نوعی اسیر و زنجیری در دست و پای معشوق شده است. این تصویرسازی نمادین، احساس زیبایی و وابستگی را به تصویر می‌کشد.