شمارهٔ ۳۵۳ صائب
صائب / مطالع / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
می رسد هر دم مرا از نوخطان نیش دگر
ریش هیهات است گردد مرهم ریش دگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این دو بیت به درد و رنجی که هر لحظه از سوی دیگران به او وارد می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر بار که زخم جدیدی می‌خورد، زخم‌های قبلی هنوز بر دلش باقی مانده‌اند و مرهمی برای آن‌ها پیدا نمی‌کند. به طور کلی، او از تکرار زخم‌ها و ناتوانی در درمان آن‌ها سخن می‌گوید.