نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۴۵۶ صائب

صائب / مطالع / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

مرا که هست میسر سبو به دوش کشم

چرا کباده خمیازه تا به گوش کشم؟

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تلاش و سختی در زندگی اشاره دارد. او می‌گوید که در شرایطی که برایش مقدور است، مسئولیت‌هایش را به دوش می‌کشد و زحمت می‌کشد، اما از طرفی دیگر نمی‌تواند خستگی و بی‌حوصلگی‌اش را پنهان کند و آن را بیان می‌کند. به عبارتی، او در تلاش است که با وجود خستگی، به مسیر خود ادامه دهد.