نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۰۰ صائب

صائب / مطالع / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

سرونازی که منم محو رخ انور او

هاله مه شود آغوش ز سیمین بر او

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت خاصی که معشوقش دارد اشاره می‌کند. او خود را سرگشته و مجذوب چهره‌ی معشوقش می‌داند و از این که عشق او چون هاله‌ای از نور اطرافش را در بر گرفته، احساس خوشبختی می‌کند. این عواطف عمیق و حیرت‌انگیز به خوبی در این ابیات نمایان شده است.