نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۱۲ صائب

صائب / مطالع / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قد رعنای ترا تا دید، از شرمندگی

قمریان را سرو شد سوهان طوق بندگی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و قامت دل‌فریب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی معشوقه را دید، از شرم و حیا به خاطر زیبایی‌اش، قامتی شبیه سرو پیدا کرد و این زیبایی او را در بند محبت و بندگی گرفتار کرد.