نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۶۹ صائب

صائب / متفرقات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)

آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده است

خود را به زیر بال سمندر کشیده است

خودبین مباش تا به حیات ابد رسی

آیینه سد به راه سکندر کشیده است

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عواطف شرم و خودپسندی اشاره دارد. او می‌گوید که آتش ناشی از شرم در وجود شخص به قدری قوی است که او خود را زیر بال سمندر (نماد قدرت و زیبایی) پنهان کرده است. همچنین از دیگران می‌خواهد که خودبین نباشند تا به حیات ابدی دست یابند، زیرا خودبینی مانع پیشرفت و بلوغ روحی است. در نتیجه،‌ همانند سکندر که در آینه خود را می‌نگرد، نباید اجازه داد خودبینی در مسیر زندگی مشکل ایجاد کند.