شمارهٔ ۲۲۱ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این جمله به این معناست که هر فردی (میهمان) باید کفش خودش را در جایی معین قرار دهد و در حالی که در نقش خدمتکار است، ناراحتی و بی‌میلی خود را نشان می‌دهد.