شمارهٔ ۲۸۷ صائب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی چهره محبوبش اشاره می‌کند که تأثیری شگفت‌انگیز بر شب و مهتاب دارد. لب‌های او مانند دارویی مدهوش‌کننده‌اند و در شراب ناب می‌ریزند. همچنین شاعر از تضاد میان شادی بلبلان و غم شبنم در گوش گل‌ها سخن می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی دشمنی یا غم عمیق میان زیبایی‌هاست.