شمارهٔ ۳۰ صائب
صائب / متفرقات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
(مده ز دست درین فصل جام صهبا را
که موج لاله به می شست روی صحرا را)
(جنون ما به نسیم بهانه ای بندست
بس است آتش گل دیگجوش سودا را)
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این اشعار شاعر از کسانی که در فصل بهار مشغول نوشیدن شراب هستند می‌خواهد که دست از این کار بردارند. او به زیبایی طبیعت اشاره می‌کند و می‌گوید که جنون و شور عشق او به آن نفسی که در نسیم بهاران می‌وزد وابسته است. در نهایت، شاعر به شدتی که آتش عشق و احساسات درونش شعله‌ور است، اشاره می‌کند.